Olmaz

[ZırcoN]

Üşür zayıf bedenim,
Karanlık yapışır enseme
Sen yanımda olmayınca,
Beynim komaya girer.
Yorgun düşerim her defasında
Sanki ilkmiş gibi sana koştuğum anlar aklıma gelince.
Adını defter yapraklarına yazarım,
Oradan bile silmeye kıyamam
Kaldı ki yüreğimden sileyim.
Adını söyletmem hiçbir yerde
Sanki seni benden alacaklar sanırım,kıskanırım.
Benim olduğunu hiç bilmem
Ama hep sana koşarım delicesine.
Belki bir şiir yazarım sana,
Belki bir öykü,
Belki de yüreğimden akan tatlı bir aşk sözcüğü fısıldarım kulaklarına.
Ama sen olmadan olmaz !
Ağlarsın dayanamam,
Gülersin ruhum şenlenir
Sinirlenirsin, haylaz bir çocuk edasında korkarım senden
Ve seversin…
Belli olmaz;
Belki gidersin, gelmezsin geri.
Belki gittiğin yerde başka bir kalbe dokunursun
Belki adını hasret koyduğun bir kızın olur
Ama ben yine seni severim,sana oynarım.
Hayatta olduğunu bileyim yeter
Nefesin olmadan olmaz !
Bilirim sende unutamazsın beni.
Belki bir grup kendini bilmez omuzlarında taşırlar beni
Adı son yolculuk olur.
Üstüme yığınla toprak atarlar
Adı toprağa girdi olur.
Sonrada utanmadan kırmızı karanfil bırakırlar
Fakat ben kırmızı gül isterim.
Adım öldü olur.
Toprak paklamaz ki bu sevgiyi,
Soğuk bedenimin içinde mutlaka sen olursun
An gelir beden çürür ama sen hala bir köşemde olursun
Kemiklerim duruyor hala.
Sanma ki ben hiç ölmem.
Bakarsın sen binersin gemiye benden önce
İşte o öldürür beni.
Ölüm zor değil, önemli olan sana yaşayabilmek
Ve yaşatabilmek içimdeki sevgiyi ben ölsem bile.
Ama;
Sen de ölünce sev beni…