Hiçbir arkadaş arkadaşlığını ispat edene kadar gerçek arkadaş değildir

[''ARAZ'']

Dışarı çıktığınızda hemen onu ararsınız.

Pikniğe gittiğinizde, balık tutmaya, top

oynamaya, kahveye iki el

atmaya, geziye sahile.. Hep arkadaşınız vardır

yanıbaşınızda. Size bir

tuş kadar yakındır bilirsiniz. Aradığınız an

yanınızda biter çünkü o

arkadaşınızdır harbiden. Bu arkadaşlık

haybeden değil ama. Yanınızdadır

24 saat, gönlünüzdedir her an.

Ah arkadaş, can arkadaş, yar

arkadaş. Olmazsan olmazısın insanın. Şartım

şartısın ademin. Bazen

ölümünedir bu sevda, kan kardeşliğinedir

bazen. Sebepsiz kavgaya dalar

sizi görünce kavganın ortasında. Neden, niçin

yoktur kitabında. Siz

varsanız kafidir onun için. Her şeyi size

programlıdır, kırmaz,

incitmez yeri geldi mi uyarır sert biçimde.

Kan kardeşliğine girer

sizinle. Parmaklarınızın ucundan akan kanlar

kavuşur birbirine

ömrünüzün son demine dek. Bugünün kankası

kan kardeşliğinin

kısaltılmışıdır. Kanın “kan”ı ile kardeşliğin

“ka”sı..İşte kanka,

kanki.. Bundan ötesi nedir, soruyorum size ey

allameyi cihanlar? Bugün

dönebiliyor musunuz arkadaşınıza sırtınızı?

Gönül rahatlığı ile

arkadaşlık kurabiliyor musunuz

etrafınızdakilerle? Cebinizdekini

harcayabiliyor musunuz arkadaşınız için

sakınmadan? Elinizdeki son

lokmayı paylaşabiliyor musunuz rahatça?

Eskiden atalarımız

düşmandan korunmak için arkalarına taş

bağlayıp öyle savaşırlarmış. Ta

ki arkadan atılan okların, mızrakların ya da

herhangi bir saldırı

aracının onlara zarar vermesini önlemek için.

Arka taş zamanla insanı

koruyan, kollayan anlamında insana teşbih

edilmiş ve bugünkü halini

almıştır. Kişinin arkadaşı esasen arka taşıdır

her zaman. Her türlü

saldırıya karşı insanı koruyan, kollayan,

himaye eden, muhafaza

eyleyen. Melike DEMİRAĞ'ın dillerde pelesenk

olan ARKADAŞ şarkısı çok

iyi bir örnek olarak karşımızda durmaktadır.

Bir kıvılcım düşer önce, büyür yavaş yavaş

Bir bakarsın volkan olmuş, yanmışsın arkadaş

Dolduramaz boşluğunu ne ana ne gardaş

Bu en güzel, bu en sıcak duygudur arkadaş


Kardeşlikten ötedir bazılarının ki. Bir büyük

boşluktur yokluğu,

yürekte açılan ve hiçbir şekilde

doldurulamayan onsuzlukta. Eğer bir

gün dahi yoksa, bir bardak çay

ısmarlamayacaksa vay halimize.Canımız

sıkılır, ruhumuz daralır. Hafakanlar basar

içimizi. Sanki kimse yoktur

gayri, dünyada. Sahipsiz ve yalnız

hissedersiniz kendinizi.


Ortak olmak her sevince, her derde, kedere

Ve yürümek ömür boyu, beraberce, el ele

Olmasın hiç o ta içten gülen gözlerde yaş

Bir gün gelip, ayrılsak bile seninle arkadaş

(Yollarımız ayrılsa bile seninle arkadaş)


Ayna tasta su içen, aynı tabağa kaşık sallayan

dedik arkadaş için. Aynı

takımı tutan,yeri geldiğinde aynı küfrü

eden.Kol kola, omuz omuza geçen seneler.

Unutulmaz iz bırakan

hiçbir şey, yürekte. Kazınır bir mermer üzerine

işlenen resim gibi

beyinlere. Arkadaşlık sonsuza değin sürer

diye. Bana arkadaşını söyle

sana kim olduğunu haykırayım hemen. Bu

kadar bir olmuşuzdur onunla. Eti

etimizle, kanı kanımızla.Söyle be arkadaş nesin

sen? Vazgeçilmez

tutkum, olmazsa olmazı yüreğimin, 24 saat

yanımda olması gereken,

uğraşım, haldaşım. Söyle be arkadaş, söyle

kimsin sen?

Evet arkadaş;kim olduğumu, ne olduğumu

Nerden gelip, nereye gittiğimi sen öğrettin

bana

Elimden tutup, karanlıktan aydınlığa sen

çıkardın

Bana yürümeyi öğrettin yeniden

El ele ve daima ileriye

Bir gün.

Bir gün birbirimizden ayrı düşsek bile

Biliyorum, hiçbir zaman ayrı değil yollarımız

Ve aynı yolda yürüdükçe

Gün gelir ellerimiz yine dostça birleşir

Ayrılsak bile kopamayız


Öfkelensek dahi, kızsak birbirimize, darılsak

inadına, restleşsek bir

an için, racon kessek hemen, incitsek

gönüllerimizi..biz arkadaşız

unutur gideriz. Kumsala çizilen bir aşk yazısı

gibi değildir

arkadaşlığımız, ilk dalgada kolayca silinip

giden. Yüreğimize attığımız

çiziklerle imzalanmıştır arkadaşlığımız, bir nevi

kader birliğidir bu.

Evet, arkadaş işte. Ayrılsak dahi yıllar sonra bir

köşe başında

rastlaşsak, bir çay ocağında demleşsek, bir

sahil yolunda denkleşsek,

yine ilk günkü tavda oluruz.

Kader birliği ettiğimiz, yol

arkadaşımız, fikirdaşımız, dert ortağımız, ayna

tasta su içtiğimiz,

aynı tabağa kaşık salladığımız, takımdaşımız,

tertibimiz. Kafası aynı

yerde kırılanlarız, yüreği aynı şekilde tarumar

edilenleriz.Yok şimdi

eski arkadaşlıklar, birbirine sırt vermeler.

Paranın satın alamayacağı

değerlerdendi arkadaşlık. Mevzu bahis

olamazdı para. Kocaman kıllı,

yaralı - bereli ve siyah elleri ile PARA bir

canavar kılığında

insanların boğazını sıkmakta. Parası olanın

arkadaşı çok şimdi. Sahte

arkadaşlık lakin. Para bitti yapı paydos

anlayışında. Nerede elindeki

lokmayı arkadaşına sunan? Çatlayan dudakları

için bir tas suyu önce

arkadaşına ikram eden hani?

Arkadaş için ölüme gidilir, kavgalara

girilir.Uğruna gözü kara oluruz, çatal yürek

davranırız. Ona yapılan

yanlış bize yapılmıştır addederiz, alt ederiz

yanlış yapanı. Sonuna

kadar gideriz onunla; adres neresi olursa

olsun, mekan neresi?

Bir

çatışma anı. Bir grup asker saldırının ortasında

mağdur,

mahkum.Başlarını dahi kaldıramıyorlar. Kurşun

yağmuru

üzerlerinde..Dayanamaz Mehmedim.

“Komutanım müsaade buyur da atış altında

kalan arkadaşıma yardım edeyim.”der halisane

ve safiyane ve cengavercesine.

Komutan

tecrübeli birisidir ve bir o kadar da

serttir:”Oğlum kafayı mı yedin.

Oradakiler kesin ölmüştür yapacak bir şey yok.

Bile bile seni de ölüme

gönderemem.” der.

Mehmedim tekrar bir yaramaz çocuk edası ve

inadı

ile seslenir komutanına: ”Komutanım, size

söylüyorum. Emredin de gidip

arkadaşımı alıp geleyim. Başka yolu yok,

gideceğim. Sonunda ölüm olsa

da.” Sözlerini bitirmeden komutan gözü yaşlı

bir şekilde:”Git” der.

“Oğlum git. Seni ikna edemem. Anlamaya

çalışıyorum. Git oğlum,

git…Arkadaşını yalnız koma!”

Bizimki bir çita kıvraklığıyla

çatışmanın ortasına dalar ve arkadaşlarının

yanına atar kendini.

Kurşunlar vızır vızır uçar tepelerinde. Arkadaşı

yaraladır ve gözleri

güler bir vaziyette ona bakmaktadır. Artık ölse

de gam yemeyecek bir

bakıştır bu. “Geldim canım arkadaşım, geldim

yanına.”der demesine ama

bizimkisi yaranın ağırlığı sebebiyle son bir

gayretle arkadaşına

tutunur ve şunları söyler:” Geleceğini

biliyordum arkadaşım, geleceğini

biliyordum.”Der ve yumar gözlerini. Bizimkisi

feryat figan içinde

yığılır kalır arkadaşının cenazesinin üstüne.

Gözler Nuh tufanı

seyrindedir. Gönüller bir kasırga heyulası

kuşatmasındadır. Ah le yar

yar. Arkadaşlık ölmez asla.

Arkadaşı, insanın arka taşıdır her

zaman.Sırtını dayadığı, güvendiği, rahat

olduğu, emniyette kaldığı.

Arka taşı olmayanların hali pek yamandır bu

dünyada. Arkadaşı olanların

ise işi biraz daha kolaydır onlara göre.

İyi arkadaş seçin,

gerektiğinde sizi yarı yolda komayacak olan,

arkanızda sizi vurmayacak,

sizi yolunuzdan alıkoymayacak, davanızdan

yalnız koymayacak. Sizi kötü

yola düşürmeyecek olan insanları arkadaş

edinin. Zorda bırakmayacak

olanı, sizi zehirlemeyecek olanı, ters yüz

etmeyecek olanı. Tepe taklak

düşürmeyecek olanı arkadaş edinin.

Arkadaş yahu, arkadaş; can gibi bir şey bu.

Arkadaş yahu, arka taşa misal güzel bir

benzetme bu.