ne kadar şanslıymışım diyen varmıdır

[Sevdayellerim]

Hijyenik olmayan pamuklu çocuk bezi ile
tahta beşik ile büyüdük.
Çocuklar
için güvenli kapaklar, kilitler, elektrik
prizleri
yoktu ve bisiklete kasesiz binerdik.
Gideceğimiz yere yanımızda
bir
koruyucu
ile değil yalnız giderdik hiç bir rizikoyu
düşünmeden.
Otomobil de çocuk koltuğu olmadan ve
kemer bağlamadan taşırdı
bizi.

Çeşmeden su içerdik.. Pasta yerdik,
ekmek yerdik, sekerli
içecekler
içerdik ve fazla kilolarımız yoktu çünkü
sokakta oynardık.
3-4 arkadaş ayni şişeden içerdik ve
hiçbirimiz ölmezdik. Oyuncak
arabaları
haftalarca uğraşıp kendimiz yapardık
sadece fren yapınca
nasıl iz kaldığını görebilmek için.
Problemlerimizi kendimiz çözmeyi
öğrendik. Sabah evden çıkıp
aksam
sokak
lambaları yanıncaya kadar dışarıda
kalabilirdik.
Anamız gece sokaktan bizi çeke
çeke,bağıra bağıra alırdı. Kimse
bize
ulaşamazdı cep telefonlarımız yoktu.

Akıllara zarar!
Playstationlar, nintendolar, videolar,
PC, 98 kanallı kablo
yayını,
İnternet,
chat odaları yoktu. Arkadaşlarımız vardı
sokağa çıkar
ve bulurduk onları.
Oynadığımız oyunlarda bazen canimiz
yanardı, ağaçtan düşerdik,
herlerimiz çizilirdi, çeşitli kazalar ve
yaralar olurdu. Ama
asla haklılık haksızlık
kavgası olmazdı. Doktora giderdik kimse
de suçluluk duymazdı.
Hatırlar misiniz kazaları? Dövüşürdük,
itişirdik mor lekeler
oluşurdu ama
biz çabucak iyileşmesini öğrendik. Ağaç
dallarından
çelik çomak oynardık
birbirimizin gözünü oymazdık. Komşu
bahçesindeki kiraz ağacına
dalardık.
Bilirmisiniz "dalmayı" meyve bahçesine
"dalmayı" dut
ağaçlarının tepesinde
dolaşmayı onu sallamayı ve örtünün
üzerinden dut yemeyi
bilircisiniz?

Önceden haber vermeden bisikletle veya yürüyerek bir arkadaşımıza gidip zili çalardık, içeriye girip saatlerce
oynar konuşurduk(Düşünebiliyor musunuz
habersiz) Eğer doğru zamanda gelmediysek
içeri giremezdik. O zaman da hayal
kırıklığını öğrenirdik,
herselin istediğimiz gibi ve istediğimiz
zamanda olamayacağını öğrenirdik.
Öğretmenlerin daha çok zamanı vardı ve
neşeliydiler. Herkes
koleje gitmezdi, gitmeyenler aptal sayılmazdı.
Kuaför de
olunabilirdi. Şans-talih-kader-kısmet sattınız mi sokaklarda.
Bağıra
bağıra.
Sonra kutudaki gofretleri oturup bir kösede gizlice yediniz mi siz?

Yaptığımız herseyin arkasında dururduk
ve tutarlıydık. Okulla
veya
kanunla çelişkide olduğumuzda ailemiz bizi
dışlar mi
düşüncesi yoktu. Sorumluluk sahibiydik ve herseli basardık.!!!.."
Evet biz başardık ve
çocukluğumuzu
yaşadık doya doya...

Evet biz çocuktuk.

Can DÜNDAR