Umut

[Sevdayellerim]

Odada o kadar derin bir sessizlik hüküm sürüyordu ki, aralarındaki
fısıltı şeklindeki konuşmaları bile rahatlıkla işitiyorlardı.

1. Mum “Ben BARIŞ’ım!” dedi .
“ancak kimse benim sürekli yanık kalıp, etrafıma ışık saçabilmeme
yardımcı olmuyor. Artık sönmek üzüreyim…”
ve sessizce karanlığa gömülüverir…

2. Mum “Ben GÜVEN’im!” dedi
“ama artık gerekli olduğuma inanmıyorum… yanık kalmamın da bir kıymeti
kalmadı.” Diye eklerken hafif bir esinti ışığını söndürüverir.

3. Mum çok üzgündür. “Ben SEVGİ’yim; ama etrafıma ışık verecek gücüm
kalmadı. İnsanlar beni hep kenara itiyorlar. Kendilerine en yakın olanları
bile sevmemeye başladılar.”
Sessizce söner gider sevgi mumu…

O sırada içeri aniden bir çocuk girer. Üç mumun söndüğünü görünce
sebebini sorar ve niçin sonuna kadar yanmadıklarına hayıflanarak ağlamaya başlar.

4. Mum, yumuşak ve yatıştırıcı sesi ile çocuğa ağlamamasını söyler. “Korkma ben
etrafıma ışık saçtığım sürece diğerleri yeniden yanarlar ve onlarda aydınlatmaya
devam eder .” “Zira ben UMUT’um!”


....UMUT BİTERSE HERŞEY BİTER....