Sessiz kalarak konuşmali insan

[Sevdayellerim]

Siz hiç bir sarrafın bağırdığını duydunuz mu?

Kıymetli malı olanlar bağırmaz.

Pazarcı bağırır ama kuyumcu bağırmaz.

Eskici bağırır ama antikacı bağırmaz.

Düşünen bağırmaz. Çünkü bağıran insan düşünemez.

Düşünen insan yaşadığı dünyayı sahiplenen ancak doyacak kadar ondan alandır.

Öyle ise dünyanın nefesini, insanın nefesini çalan kim?

İkiyüzlü insanların en temel özellikleri yalandır.

İki gözünü de feda eder, sizin tek gözünüzü çıkarmak için.

Bağırmaktan duymuyor, görmüyor, bilmiyor, öğrenmiyoruz. Oysa bakınca görür, bakılınca görülürsünüz!

Görebilmek; inancın, özgürlüğün temsilcisidir.

Yazılar da bazen masum değildir. Yazanın kalp atışları gibi denize sessiz de akabilir.

Ancak birisi doğru bir söz söylüyorsa bu biraz da dinleyenin dinlemesinden, anlamasından ileri gelir.

Eleştirel gerçekçi insan; geleneğe uyarak, çökmekte olan eski düzenle kurulmakta olan yeni düzen arasındaki çelişmeleri çözümler.

Değişen, hareket eden, kan döken, kıvılcımlar saçan dünya ile konuşur.

Sarsan, sorun yaratan, acıtan olaylara kıyısından köşesinden dokunur.

Düzenin, eğretiliğin, basitliğin ve kendi kendinin ötesine geçmenin altını çizer, ustalık budur.

Ustalara inat; sözcükleri dillendiren, ekonomiye, krize, enflasyona, deflasyona, sebep olan.

Kağıda kumaşa, betona şekil veren, çeliği demiri büken, biçim veren insan.

Dışarıda hep bir düzen yaratırken sorgulamaz nefsini.

Kendilerine göre yarattıkları şöhrete sahiptirler ama eninde sonunda birileri mutlaka arkasına bakar.


Her alanda yeni bir şeyler bekler ama karşılaştığında onu tartmaktan, anlamaktan acizdir.

Bu yüzden kendine göre olanı süzüp alır hayattan.

Kendi gibidir seçtikleri, özümsedikleri. Saflığı, katıksız olanı bilmez ki anlasın.

Kör bir insana denizi nasıl anlatırsın?