Efendim zamanı behrin birinde..!!

[Sevdayellerim]

Kırsal kesimlerde,köylerde kabile veya sülale isimleri vardır.
Bizde de bunlardan birtanesi diğer akrabalarına nazaran
daha değişik bir isimle
"Cırıklar" diye anılırlar.Şöyle ki:

Efendim zamanı behrin birinde
(heh heh Aşık İmaminin Kabak Hikayesi
gibi giriş yaptım.Meraklısı varsa mesaj
bölümünden bana ulaşabilir.)
pirelrin tellallığı bıraktığı M.S. 1930,1940 lı yıllara
denk gelen bir zamanın,
bir zifiri karanlık gecesinde bu Cırık denan zat
"Allah rahmet eylesin"
ekmeğinin arasına doldurduğu
köftler beraberinde dışarı çıkar.
İştahı yerinde olan bu merhum zat
1,2,3 lokmaları ısırıp uzun bir yolculuğa
uğurlarken 4. ısırşda biraz acemilik
yapmış olacak ki,ekmeğin arasındaki
köfteyi yere düşürür.
Düşsün, nimet bu bırakaılır mı yerde,
üfledinmiydi hiçbişeyciği kalmaz.
Dedik ya, hava zifiri karanlık,
göz yordamıyla görme imkanı yok.
Başlamış eliyle yeri yoklamağa ve
çok geçmeden de bulmuş yere düşen
köftesini,daha bir özenle yerleştirmiş
ekmeğin arasına,ondan sonrada
götürmüş ağzına büyük bir iştahla
hartdak (kavice) ısırmış.
Isırmış ısırmasına ama,köfte dile gelmiş.
--Cırık. demiş,bizimki aç,
cırığı dinleme sırası degil şimdi oda cevaben:
-- Valla cırık desende yiyecem,
demesende yiyecem.

-- Peki eski zamanda olsa,
köftenin dile gelme ihtimali varmı?
--- Yok--- Ne idi o zaman rahmetli cırığın,
ısırdığında cırık diye dile gelen?

Hadi binin şu uçağa da gidip gözünüzle görün.

Korkuyormusunuz uçağa binmekten,
o zaman örümcek adama sıkı tutunun.