Güneydoğu Çocuğu !...

[CybeR MediA]

Acılarını yazmışlar dağlara taşlara
Yıldızlara ulaşsın diye
Kıraç topraklarına anlatmışlar kurak susuz aşklarını,
Öyle bir zaman gelmiş ki dayanamamışlar
Kurşunlar arasında aşklarını haykırmışlar.
Bir isyan dağlarda dolaşırken
Onlar yaşamaya çalışmışlar insan gibi insanca yaşamak gibi
Yağmur yağdığında çocuklar insanlar ağlıyor diye düşünürmüş,
Okumak için uğraşırken en zor günlerde
Öğretmenlerini görmüşler
Yazı tahtasının altında kurşuna dizilmiş bir şekilde
Başlamışlar ağlamaya,sonra alışmışlar gözü yaşlı kalmaya,
Unutmuşlar gülmeyi,bırakmışlar top koşturmayı saklambaç oynamayı
Bir türlü anlayamamışlar öğretmenlerinin neden vurulduğunu
Öğretmenlerini ölümsüz bilirlerdi
Belki çok sevdikleri içindir ki,
Katillere kin duymaya başladılar bunu kimse engelleyemedi!...
Belki çare bulmak adına
Annelerine,babalarına anlatmışlar kurşunlanmış sevdalarını,
Ama karşılık görememişler.
Ekmek kazanmak adına geceleri giderken kıraç topraklarına,
Sarılmış kağıttan tütün içerken
Hep BARIŞ' ı anımsamışlar,
BARIŞ'ı düşlemişler,yürekten ve candan istemişler&
BARIŞ' ı hayal etmişler kendi topraklarında,
Hep özgür düşler kurmayı hayal etmişler,
Ama başaramamışlar
BARIŞ'ı hayal ederken daldıkları uykudan BARIŞ'la uyanmayı
Hep şiddet tınkıntılarıyla uyanmışlar
Kurşunlanmış hayalleri
Kimi zamanda töreye yenilmiş umutları
Ama yılmamışlar,BARIŞ'tan vazgeçmemişler
Özlemişler yıldızlara özgürce bakmayı,
Gece gündüzü insanca yaşamayı
Ölüm pususu ovaya inerken isyana yön vermemişler,
Devletimiz var olsun diyerek kendi ölülerine bile ağlamamışlar,
Umutları kurşunlanmış gözlerinin önünde
Gözlerini kapamakla yetinmişler
Çünkü gözyaşı öfke,öfkede isyanmış kıraç topraklarında
Ellerine aldıkları keleşlerle UMUT'larını almaya gitmişler
Harran'da su fışkırırken
Kıraç'ta kanlar dökülmüş toprağa
Bir isyanın,bir ezilmişliğin
Yok sayılmanın kanı kokar olmuş topraklarda
Ekin alamamışlar uzun müddet toprak'tan
Niye bu hallerdesiniz ? diye soranlara
Biz hep yetimdik buralarda diyebilmişler.
Hançerler vurulmuş düşüncelerine
Kanlar dökülmüş sevgilerine,
Sevgilerini kaybetmişler ama
Umutlarını yitirmemişler asla
Ve bir gün karanlıkların egemenliğindeyken gökyüzü
Umut adında bir rüzgar aşındırmış kapılarını
Ufukta DEVLET görülmüş,kanla kapanan okulları açılmış
Yeni yüzler yeni öğretmenler görmüşler karşılarında
BARIŞ'LA dolu anlar yaşarken hayallere dalmışlar
Ve açarlarken kitaplarını
Asla kapatmayacaklarına yeminler etmişler