Ben seni sevdikçe varım...

[HaNıM aGa]

Hep ertelenen bir an, hiç yaşanmamaya mahkumdur.
Düşlerin bekleyişini yalnızca bir hüsran karşılayacaktır.
Mevsimleri sayarsak, ömür baharsız tükenir gider.
Sevdiğinizi bulmak ya da bulduğumuzu sevmek tercihi en
zor olan iki seçenektir bu sınavda... Boşuna akan ırmaklar mı
var yüreğimizde, sebepsiz mi coşkun bir denizde maviye
hasretliğimiz? Ufukta görünen o ki, mutluluk tek kişiliktir
aslında. Karşımızdakinin çabasına ihtiyacı yoktur mutluluğun.
Aşkın da sevdiğin kadar büyüktür. Sevdiğin sürece meydan
okur dünyaya. Hasretle beklenen gelmez hiçbir zaman,
o hasreti yalnız tüketirsin. Karşılık bulmuyorsa sevda,
umut değil, kendini hükümdar sanan köleler üretir, dönemezsin.
Ama boşa geçmemiştir dolan vakit. Heba olan şiirlerin de değildir.
Türkülerin diliyle yas tuttuğun geceler, sırdaşlığını hiç terk etmez.
Kıymetini bilmediğin kır çiçekleri yeniden açar, o gül solarken.
Ayrılanlar yıllar geçse de üstünden, hep aynı acıyı çeker.
Ama yollar hiç bitmez. Sonuna geldiğin, zannettiğin yerler
birer duraktır aslında. Ve sen yolculuğunu gönüllü olarak
bitirmişsindir o durakta. Güneş hep geç kalırmış gibi gelir,
sen bir havada mevsimlecaktır belki. Hep bir umutla
beklenirken sevda habercisi, yüreğini teselli etmek de
sana düşer. Her şeye rağmen ürkütmesin seni bu sevdanın ateşi.
Her yangın önce başladığı yeri yakar. Sana küçük kendime büyük
gelen yüreğimde, yıllar geçse de senin adın yazar.
Ve bil ki sevdiğim, uslanmaz ruhum yaşadıkça
seni sever, seni sevdikçe yaşar