şizofren sevgiliye mektuplar....

[KüÇüK_HaNıM]

ÜÇ NOKTA
Yıllar önce başladı hayat denen maceralı oyundaki yolculuğum.Bu oyunla tanıştığımda çok küçüktüm ve kuralları bilmiyordum.Bir rehbere ihtiyacım vardı bu oyunda ilerleyebilmek için.O rehber sen oldun.Konuşmayı bilmiyordum tercümanım oldun.Yürümeyi bilmiyordum elim,ayağım oldun.Ben daha derdimi bile anlatamazken sen benim dermanım oldun.Günler ayları,aylar yılları kovaladı.Büyüdüm yavaş yavaş.Her geçen gün yeni şeyler öğrendim senden ve hayattan.Tecrübelerim oldu bu maceralı oyunda.Ağladıkça öğrendim bazı şeyleri ve her ağladığımda senin yanımda olduğunu gördüm.
Ben büyüdükçe dertlerim de büyüdü benimle birlikte.Küçükken silgim kayboldu diye üzülürdüm.Ya da bebeğimin bacağının kopması ağlama sebebiydi benim için.Yıllar geçtikçe tıpkı benim gibi ağlama sebeplerim de değişti.Sevdiklerimi kaybetmek üzdü beni mesela.Derdimin sebebi ne olursa olsun dermanım hep sendin.Değişmeyen bir tek sendin.Sen,ben bu hayata gelirken yanımda gönderilen melektin.Sen benim annemdin.
Senden öğrendim her şeyi.Yaşımı parmakla göstermeyi sen öğrettin bana.İkiden sonra üç geldiğini ne kadar unutsam da sen her defasında hatırlattın.Pembe elbiseme mor derken yine sen vardın yanımda ve onun pembe olduğunu yine sen anlattın bana.Güneşin sarı,denizin mavi,ağaçların yeşil,elmaların kırmızı olduğunu resim yaparken sen öğrettin.Uzuna kısa,kısaya uzun derdim.Onu da öğrettin.
Önceleri yürürken düşerdim.Sonra koşmayı öğrendim koşarken düştüm.Sonra da bisiklete binerken düştüm.Ben bu oyunda hep düştüm.Her düştüğümde beni kaldıran biri vardı yanımda.O biri hep sen oldun.Uçurumun kıyısında tam düşüyorum derken tutunabildiğim ve asla kırılmayan tek dal sendin.Sen her düştüğümde nerde hata yaptığımı bana anlatan melektin.
Kazandığım da oldu kaybettiğim de bu oyunda.Sen hep benimle gurur duydun.Yalan yanlış sözleriyle söylediğim şarkıyı en çok sen beğendin.Yanlışlarımla sevdin beni.Karşılık beklemeden,çıkarsızca,sırf ben olduğum için sevdin.Her halimle,herkesten çok sevdin.
Artık doğru söylüyorum şarkıları.İkiden sonra üç geldiğini unuttuğumu hatırladıkça gülüyorum.Gökyüzü de tıpkı yaptığımız resimlerdeki denizler gibi mavi.Bak onu da unutmuyorum.Ama daha öğrenecek o kadar çok şeyim var ki senden.Aslında hiç büyümediğimi fark ediyorum.Hayat denen bu maceralı oyunda her zaman yanımda olduğun için sana binlerce kez TEŞEKKÜR EDİYORUM.
Seni ne kadar anlatsam da bitmez,bu yazının sonu gelmez biliyorum.O yüzden ben bu yazının sonuna üç nokta koyuyorum...