İsimsiz
Çiçekler toplamak isterdim sana
mavi açan çiçekler
ismini bilmediğim
yüzlerce
binlerce çiçek
sonra küçük kız
çekilip bir kenara seyretmek seni
onca çiçeğin arasında.
Saçlarının rüzgarda salınışını
gözlerindeki o gökkuşaklarını
ama sadece mavinin tonlarından olan
haksızlık etmeden tüm renklere
boyamak elinin değdiği her yanı maviye.
Her yan deniz olmalı
her yan gökyüzü
her yan mavi
her yan sen yani.
Ve haksızlık etmeden
başka renkte açan çiçeklere
taç yapmak isterdim saçlarına
gülümser miydi o zaman yüzün.
Ama biliyorum hepsi bir düş
uzanıversem önce ellerin kaybolacak
sonra gülümseyen yüzün
ve ne varsa işte maviye dair
sana dair.
Yine öylece kalacağım bir başıma
yarasa tüneğimde
sonra yine kurtlar üşüşecek içime
kemirecekler etlerimi
bir tek gözlerim kalacak
ilk gün ki gibi canlı
gördüler diye seni
sonsuza dek masmavi.

BİR DAHA YOLUMA ÇIKMA
Ne kadar olmuştu ayrılalı
Unutmaya başlamıştım vefasızlıklarını
Kabullenmeyi ögrenmiştim
Bana hiçbir zaman sevdalanmayışını
Sonra aniden çıktın karşıma
Sevmeyi öğrendm

değerini anladım dedin
Bir insana sonradan değer verilmezmiş bilemedim
Çok teşekkürler sen bana bunu öğrettin!
Gene aptal kalbim inandı sana
Son bir şans verdim sevgim uğruna
Ama sen ne yaptın benimle oynadın
Üstelik bir açıklama yapmaya tenezzül de etmedin
Kabuk tutmaya başlamış yaramı kanattın
Bu da yetmezmiş gibi birde üstüne tuz bastın
Ben bu kadar insafsızlıgı hakedecek ne yaptım?
Belki biraz gururun varsa sana bir oyun hazırladım
'Senden çoktan vazgeçmiştim
artık seni görmek istemiyorum'dedim
Eğer seviyorum gitme deseydin
Dayanamayıp sevgimi hiç yitirmediğimi itiraf ederdim
Ama sen hiç ısrar etmedin
Peki o zaman
Ben seni çok sevdim diye niye son bir yalan söyledin?
Beni küçük düşürdün
Bari sevgiyi küçük düşürmeseydin...
ben seni yüreqime yazmısım
Her gelişinin sonun da yine gidiş var"
Ne zaman usanacaksın bu gitmelerden
Ne zaman bitecek bu vedalar
zoraki sallanan bu el
Ve bilsen ne kadar yorgun bu yürek
Ayrılıklardan
taşımak zor geliyor artık
Bu sevdanın yükünü
Kolaymı sanıyorsun tek başına yılları devirmek
İçinde her saniye yeni bir hayel kırıklığı ile uyanıp
Her uyanışta yine yapayanlız kalmak
Belli ki alışmışsın bilmediğin bir şehirde
Bilmediğin sokaklarda bensiz nefes almaya
Oturduğun parke taşlarında kim bilir neler
Geçiyor aklından
Kar yağmıyormu saçlarına ya ellerin
Üşümüyor mu
Yoksa benmiyim üşüyen ve bu denli
Hasret çeken
Benmiyim özleyen ve özlenmeyen
Ne zaman tutmak istesem elini
Hasretin çarpar boşlukta kalırım
Duvarlarla konuşan zindan mahkumları gibi
Bir sigara yakıp
Hasretini duman duman üflerim
Rüzgarlar getirmez mi
Hiç mi duymazsın
Feryadımı
Bu son çağırışım
Son seslenişim
Bilesin yar
Ben seni yüreğime yazmışım
sen de beni yaz...
Yağma be yağmur. İçim üşüyor. Islatma toprakları. Attığım her adım daha da ağırlaşıyor. Kokun sinmesin çiçeklere. Çoktan unuttum içime derin bir nefes çekmeyi. Çoktan unuttum ardından görünen gökkuşağının renklerini. Serinletmeye çalışma boşuna içimi. İstesen de beceremezsin yorulma boşuna.
Yağma yağmur. Çek git yoluna
Esme be rüzgar. Uğulduyor kulaklarım. Takatim yok itme beni. Titriyor bacaklarım. Bilmem hangi melodidir fısıldadığın. Duymuyorum. Uzun zaman oldu işitmiyorum hiçbir sesi. Çek elini eteğini dalların üzerinden. Eğme boynunu. Koparma yapraklarını. Bırak her biten ot her yeşeren yaprak yerinde güzel. Çalma! Yerinden yurdundan etme hiç birini. Kimseler yok işte sokaklarda. Issız her yer senin şansına
Esme rüzgar. Çek git yoluna.
Geçme be zaman. Sabrım bitiyor. Dur olduğun yerde. Her şey uzaklaşıyor. Unutturma bana çektiklerimi. Unutturma özlemiyle divane ettiklerini. Alışmaya çalışmadım hiç. Vazgeçmeye çalışmadım. Henüz çok taze yaram. Bırak kanasın. Bir gün dönmez biliyorum. Bekletme boşuna.
Geçme zaman. Çek git yoluna.
Akma be gözyaşım. Yüreğim yanıyor. Değmez bir vefasız için heder olmana. Eğer gözyaşım fayda etseydi ona gider miydi ardına bile bakmadan uzaklara. Kıyamadığı kopamadığı onsuz yapamadığıydım hani? Yazık. Ne boş sevmişim meğer. Ne boş yanmışım. Sanma bu benim ilk aldanışım.
Bakma gözlerime
Çoktan perde indi üstlerine
Bakarsam dayanamam ağlarım
Sarılma ne olur
Böyle bir şefkat fazla bana
Hep isterim sonra

alışırım
Sevme be güzelim beni.
Gönül sayfamı çoktan kapadım
Dokunma sakın bana.
Yüreğim yaralı.
Seninde canını acıtırım....
Bir güneş doğdu kalbimin içinde
Bir yangın çıktı gönlümde
Fırtınalar koptu gözlerimin içinde
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Hayaller kuruldu yaşlı gözlerimde
Bir umut vardı sevgi dolu yüreğimde
Sen beni asla sevmesende
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Senin ismini kazıdığım kalbimde
Sensiz geçen hasret dolu saatlerimde
Kokunu duyamadığım demet demet çiçeklerde
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Sana yer açtım sadece kalbimde
Gözyaşlarımda ve hüzünlerimde
Karanlığın ürperten sessizliğinde
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Tabiatın eşsiz güzelliklerinde
Bir kuşun cıvıl cıvıl ötüşünde
Masum bir bebeğin gülüşünde
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Yağmurlu bir günde ıslak caddelerde
Uğultulu bir rüzgarın esip geçtiği her yerde
Bir dağın en yüksek zirvesinde
Hep seni arıyorum seni seviyorum
Kalbimim en hassas köşelerinde
Bir çocuğun ağlarken gözlerindeki hüznünde
Bu şiirimin her bir hecesinde
Hep seni arıyorum seni seviyorum.. Baş Ucumda Seni Bıraktım ...!!
Ardımda seni bıraktım.
Yüreğimde yalnızlık…
O sokağın başlangıcında.
Bir akşamüstü zamanında.
İkiye bölündüğümüz bir gündü.
Bir veda etmeydi belki altı üstü.
İlk defa gözlerini benden kaçırmadın.
O sonbahar anlarında.
Şehir baştan başa sarhoştu.
Adımlar attım korkular üzerinden.
Geride gözlerinin altın damlaları.
Karışmıştı tuzlu tenime.
Saçlarının kokusu sinmiş ellerime.
Bir rüzgar ki güçlüdür ordusu.
Vermedim ne yağmura ne rüzgara kokunu.
Ardımda seni bırakmıştım.
Yüreğime yalnızlık…
Sırılsıklamdım…
Hiçbir zaman yokluğuna alışmayacaktım.
Günlerce uzak kalmanın
bu esaretin;
Tutkunun ve cesaretin
Uzun soluklu amansız beklemenin
Seni nasıl sevdiğimin;
Anlamıydı.
Her şey gün gibi aklımda.
Yaşarsın sevgili tüm anlarımda.
Büyür gözlerin o derin karanlıkta.
Sana döner
seni anlatır sonsuza…
Ardımda seni bırakmadım.
Seni yaşattım başucumda… KURSUN YARASI
Istedigin zaman
rasladigin yerde
Kiyasiya olmali beni vurusun
Kanim gunlerce akmali caddelerde
Tam kalbime degmeli attigin kursun
Ya kalbime ya alnimin ortasina
En can alacak yerime nisan al
Care bulunmaz her kursun yarasina
Beni oldur ve acik gozlerime dal
Bir eser olmasin icinde korkudan
Tetigi kininle
garezinle cek
Kursun degil olum cikmali namludan
Birak benim kanim olsun dokulecek
En son kursunun da olsa namluya sur
Nasil olsa olum var
bari sen oldur