GÜnün Şiiri

[RoSe.YaRD.]

Şem vû Pervane - Mum İle Kelebek Aşkı

Gün dönüpte kamere yenik düşünce
Başlar ızdıraplı geceler…
Giyisileri kanlar içinde şem,

Yeniden yeniden yanmaya başlar aşk acısıyla

Yüreğindeki ateş her gece daha fazla bitirmekte onu

Kanlar yeniden boşalmaya başlar
Görenler bataklıkta sanır mumu
Ateşten kanı bile ısınmıştır artık
Eski yarelerin üzerinden süzülüp
Yeniden yakmaya başlar onu.

Derken…Duyulur sevdanın feryatları

Yana yana;döne döne yaklaşmakta aşkın ıstırabına
Tam kavuştum derken…
Zalim ateş,kızgın aşk ateşi yakmaktadır tenini

Mum kavuşamayınca ona doğru
Ve sevdasının kavuşamadığını
Kendine ulaşamadığını görünce erimeye başlar
Aşk ateşi yaktıkça yakar mumu
Ya kelebek?Perişan kelebek.

Yakıyor kanatlarını ateş
Her “yaklaşayım,sarılayım” derken yanar kanatları
Yanar,o özenilmiş bezetilmiş eşsiz güzelliği
Bir yandan şem erir aşkından
Bir yandan pervane…

Ateş yaktıkça mumu erir git gide

O kadar ki boğulacak olur kendi kanıyla
Ateş yaktıkça kelebeğin kanatlarını
Ölür gibi olur git gide

Onlar çabaladıkça yandılar,eridiler
Mum bekledikçe,pervane kavuşmaya çalıştıkça
Takatsız kaldı artık ikiside
Mum son kanını akıtmakta
Kelebek kanatsız kalmaya alçalmaya başlamakta.

Ne tatlıdır ya Rab;bu gönül sevdası

Ne eşsiz ya Rab; bu aşk acısı” dedi şem.

Ne kadar zormuş ya Rab;şem ile bir şeb
Ne kadar hoşmuş ya Rab:şem ile aşk meşk” diye haykırdı pervane.
Ve bitti mumdaki kan,öldü O eşsiz sevdasından.

Söndü zalim ve bir o kadarda tatlı aşk acısı
Yığıldı sereserpe pervanenin sevdası
Hasret bitirdi mumu
Dayanamaz pervane!

“Kahrolsun o zaman şemsiz bir şeb”

Bıraktı kendini ölü ve sıcak maşuğun vücüduna
Dayanamadı fazla o da,

O ölümcül sıcaklığa…

Sair: Divit Dede

[Sevdayellerim]

Maviyi bilir misin bilirsin işte onun gibi
maviyi sever misin seversin sevdiğin her tonu gibibazen açık, bazen koyu mavi gibi işte mavi
İstanbul
bilirsin işte




kedi sever misin sevmezsen de sev iyidir kediler çoğu zaman komiktirler de, farkına varmak zordur
sevmezsen de sev, e mi
teşekkürler kedi gibi işte
bilemediğin, bazen korktuğun, tedirgin olduğun, bazen de komik olan, ama aslında hep iyi olan
bilirsin işte, İstanbul : kedi gibi
e kadınlar da kedi gibi zaten
bir bakmışsın coşmuş, bir bakmışsın durulmuş
İstanbul da dişi değil mi zaten
al sana kedi
iyidir, kedi

bulut gibi kuş gibi
sen gibi ben gibi
masaldan çıkmış bir cümle gibi hangisini en çok seviyorsan, onun gibi

neşeli bir şarkı çalarken, bir anda hüzünlü bir alaturka melodi çalmaya başlaması gibi
canının rakı istemesi gibi
yanına azıcık peynir, bir de kavun olsun demen gibi

hayat ne zor
insanlar ne zor
anlamak ne zor
herşey ne zor
derken
aşk ne güzel demen gibi
kendini aptal gibi hissetmen,
belki bazen tırnaklarını yemen, sabahları uyanmayıp bütün gün yatakta uyumak istemen gibi

yalnızsın zannediyorsun ya bazen,
yanlış o düşündüğün
hiç yalnız değilsin aslında
o senin kendi zırvalaman
bazen, kendi kendine kazdığın çukurların içine düşüp, başkalarında arama kabahati
hep daha kolay, başkalarını suçlamak
yapma
sen var ya : şahanesin de haberin yok
canın isterse
kedileri de sevmezsen sevme
canın isterse



görüyor musun bak, İstanbul böyle işte, konudan konuya atlatıp durur insanı
sen bana İstanbul de yeter ki
sen de aşka bulaşmıyorsun bu ara, ama madem canın rakı çekiyor, gidip iç derim ben
en yakın zamanda
hem de İstanbul'a karşı
yanına az beyaz peynir, biraz ekmek karşında İstanbul
rakı içmem dersen, çay ne güne duruyor
esas
hayat ne güne duruyor

bilirsin
hayat - orada, öylece duruyor
sen neredesin?

[Sevdayellerim]

Çocukluğuna yenildim ben senin …
Misketlerini alıp kaçan çocuk olmayı ne çok sevdin sen,
Yarısında bozmayı bildiğin bütün oyunları …
Ne çok kızdın kendine ;
Gün batımlarında,
Güneşi tutamayan ellerine en çok …



Yasını tutacağım bir ayrılık
bile yok ellerimde …
Kuyuya attığım hiçbir taş
sana isabet etmiyor biliyorum,
Yastık basarak bütün yaşanmışlıklara
gecelerini hep benden uzaklara yatırıyorsun …
Kulaklarından silinmiyor yine de sözleri
aksak bir şairin …
Kim bilir,
İstanbul daha kaç kez geçecek üstümden
ben kaç kez çizeceğim altını İstanbul’un …

Aşkın beklenti halidir umut ;
öldüremezsin onu…
Ki umudu öldürmek aşka intihardır yüreği,
bilmez misin !…
Pişman olacağın zamanların için
sana,
bağışlanmış keşkeler bırakıyorum şimdiden,
Kızılırmak’ın bulanık kızıllığına bulaşan
öfkemi,
Marmara’nın hüzün baz mavisine döküyorum
avuçlarımdan…
Kalemim kadar sevsem de seni,
Yüreğimin dar geldiği bir sevdam olmadın hiç …

Bilmiyorsun ki,
İstanbul’a yol yaptığım avuçlarından
geçecek olan bütün gemilerin yüreksizliğine
delik açacak şimdi kalemim !...
Ki batmış bir geminin su yüzünde kalan
Tek parçasıdır kalemim …
Şimdi öyle bir sahne seç ki kendine
İçinde yaşattığın cesedimi gömdüğün
kentine,
korkaklık düşürmesin
eksik bakışların …
Giden ve kalanıyız işte
gölgesine tutunamayan bir aşkın…
Kalem kağıdına küs ;
Kağıt kalemine düş…
Benden uzaklara düş şimdi bakışlarını
ki,
Kan tadı almayayım dudaklarına
Düşürdüğün yaştan...

[Sevdayellerim]

[Sevdayellerim]

Sevdiğimizin gözleri buğuluysa eğer...

Sevdiğimizin gözünün yaşından

Bir damla alıp saklayabilseydik ne iyi olurdu.

Sonra o damlayı yürek gübresiyle karıştırılmış

Geçmiş saksısına ektiğimizde

Anılar daha bir yırtılmaz olacaktı.

Ki bu durum acılara neden olacaksa da....

Ki neden olacak acılar sonra

Maskeleşip öykülere dönecektir...

Sevdiğimizin gözleri buğuluysa eğer

Ağlamasını beklemeyelim,

Ki tılsım hiddetlenmesin bize...

alıntı

[Sevdayellerim]

''İsterse asırlar gibi uzasın geceler
dönüşünü beklemek var ya o yeter...''

''Her gurubun bir şafak vakti
Her yokuşun bir inişi vardır...''

Alma düşüncelerine beni dilersen
Düşlerine girmesemde olur
karşılarken güleç yüzünü
Sahte de olsa esirgeme tebessümünü.

O gelmeyeceğini bildiğim günler var ya
Yirmi bir hançer oldular daha varlığında

Yokluğun ne denli ağırdır
düşünmek istemiyorum....

Bir soru takılıyor kafama
Sonra bin bir bilmece oluyor
Yaşamak mıölmek midelirmek mi?

Delirince
Yalnız seni düşlemek var
seni düşünmek
Giderken her gün
Benliğimle beraber
Benide sürüklemen var.

Bir baska sabah
Bu umutsuz bekleyişin ardında
Yine sen varsın
Sen olacaksın
SEN KALACAKSIN.

[Sevdayellerim]

Gözyaşların
Hatıra defterimizi okurken
Islattıysa eğer sayfalarını
İşte
Sen o zaman aşıksın bana



Duyguların
Yağmur taneleri gibi yağarsa
Kalbimin üzerine
İşte
Sen o zaman aşıksın bana



Sevgilerin
Irmaklar gibi çoşarsa
Ve ben o ırmakta kaldıysam
İşte
Sen o zaman aşıksın bana


Hasretlerin
Hiç dinmeyen sızılara döndüyse
Yakıp kavuruyorsa yüreğini
İşte
Sen o zaman aşıksın bana



Umutların
Birbiri ardınca koşuyorsa
Yeni hayallerinle başbaşaysan
İşte
Sen o zaman aşıksın bana


Rüyaların
Beni hep başrolde taşıyorsa
Uyanmak istemiyorsan bundan
İşte
Sen o zaman aşıksın bana


Şiirlerinde
Hep benim adım geçiyorsa
Heceliyorsan adımı durmadan
İşte
Sen o zaman aşıksın bana...

[Sevdayellerim]

Seviyorum seni
Canımdaki yaşayan can gibisin
Her an seninle yaşıyorum
Karanlık gecemde gözlerin bir yıldız gibi parlıyor gözlerin
Sevginin sıcaklığı süzülüyor yüreğime
Seni sevmek için kalbimdeki
umut kırıntılarını senin yüzündeki tebessümlere yüklüyorum
Seninle iki ayrı bedeninin tek kalbindeki bir sevdayı yaşıyoruz
Sana söylediğim her kelime
sana okunan her şiir senin
kalbindeki sevgiyle güzelleşip özel bir sevda oluyor

[Sevdayellerim]

Adını derin vadilerde yolunu yitirmiş sulara yazdım.

Saçlarına kırağı düşmüş dağlara yazdım.

Göçmen kuşların konakladığı ovalara yazdım.

Adını rüzgara yazdım bir de...

O rüzgar getirdi seni bana.

Ve seni gördüm.

Gençliğimin ilkçağının gözleriyle gördüğüm gibi...

O yıllarda da böyle miydi ağzın ve dudakların?

Alnının serinliği?

Kirpiklerinin karası?

Parmak uçlarının yumuşaklığı?

Saçların?

Ki her dokunuşumda nice aralar açardı kalbimde...

Gözlerin?

Ki karanlığında yerini yurdunu yitirirdi bakışlarım...

Ve yüreğim nasıl bir heyecanla çarpardı gözlerinin ışığı gözlerime değince...

Ben, nasıl çarpardım kendimi çıkmaz sokaklara...

Denizlerin tuzuna...

Gurbetlerin hüznüne...

Hüzünlerin sılasına...

Alıp gitmek vardı seni o an görünce...

''Bana bir şiir oku'' deyince...

Alıp gitmeliydim seni...

Bedeni haritadan silinmiş bir park kanepesinde otururduk. Başımı omuzuna dayardım.

Kulağının memesi ağzımda erirdi.

Sana dünyanın bütün şiirlerini okurdum.

Senin şiirini okurdum.

Gökyüzünün en karanlık gecesinden en aydınlık yıldızını çalardım senin için...

O yıldızı kalbinin üzerine koyardım.

O yıldızın aydınlığı ile aydınlanırdı senin geçmişin, benim geleceğim...

O yıldızın aydınlığı ile sana yaşanmamış sevdalar biçerdim, bana avuçları buz tutmuş karasevdalar...

Sana sevinçler, bana hüzünler...

Ah, benim geçmişimin hatırasından hatırıma bir daha gelen sevgilim...

Seni kalbimin hangi kuytusunda saklamalıyım şimdi?

Seni hangi vadilerin rüzgarına yazmalıyım?

Hangi rüzgarların elvedasına?

Çık gel haydi, hangi gün olursa olsun.

Ben beklemedeyim.

Telefonların sessiz tellerine, mektupların harf kataloglarına değil, rüzgarlara yazdım adını...

Rüzgarlarla bekliyorum seni...

[Sevdayellerim]

.