sonbahar..

[Sevdayellerim]

Ben yalnızlığı yaşıyorum bir sonbahar akşamında savrulan yaprakları çiğnememek için çabalarken insanların onları nasıl düşünmeden ezdiklerini izliyorum hiç düşünmüyorlar savrulan her yaprağın bir hazin sonu olduğunu, savrulan her yaprağın bir zamanlar canı olduğunu hiç düşünmüyorlar onlarında canlarının yanacağın.

Nelere alışıyor bu bedenler. Ne acılara göğüs geriyor yüreğimiz. Nelere alışmıyoruz ki biz değil mi? onlarda alışsınlar, onlarda benimsesinler acıyı. Kırdıklarımızın kırılabileceklerini düşünmeden yaşıyoruz hayatımızı. Üç gün seviyor dördüncü gün vazgeçiyor yüreğimiz sevdasından. Yoruluyor karşısındakinin onu sevmesinden ve kaçıyorum diyor umarsızca.

Yapılan yanlışları yeni bir hatayla örtmeye çalışıyoruz. Gidiyoruz! kalıp savaşmayı seçmiyoruz. Sıkılmışız çünkü karşımızdakinin bizi sevmesinden. Düşünmesi yormuş yüreğimizi. Ve gidiyorum diyoruz hep yaptığımız gibi.

Sevmek ağır gelmeye başlıyor bedenimize, birine bağlanmak yük sanki omuzlarımıza. Zamanı yaşamak varken ne diye birine takılıp kalasın ki değil mi? Hadi anla artık bedenini birine ihtiyacını, hadi anla artık istemsiz duyguların varlığını ve hadi anla gitmenin en büyük deprem olduğunu karşındakinin yüreğine.

Eğer gideceksen sevme karşındakini eğer kaybolacaksan alıştırma onu yüreğine. İki gün değil sevmeler üç gün hiç değil! sevmek yürek ister yüreğini ister seven senden. Bir varım bir yok olurum kabul etmez seven.

Yokluğuna alışmasını bekleme, yamacında kalarak sabrını deneme sevdiğinin. Düşüncelerini benimse, nasıl mutlu olacağını hisset yüreğinde. Hisset ki nasıl gelişinle mutlu ettiysen gidişinle de mutlu kalmasını bilsin.

Umutsuz yokluklara takılıp kalma bedeninde. İçine sor neyle mutlu olacağını. Bedenine sor hangi his senin başlangıcın olacak. Hangi yaprak sana yeniden can verecek. Hangi can canın can katacak yeniden. Hangi soluk yüreğine haz verecek bir düşün ve sonunu kendin hazırla tıpkı olması gerektiği gibi.