Dîvân-ı Kebîr/Aşk Dîvânı

[HaNıM aGa]

Dünya evi deprem içinde sarsılıp duruyor.


Çünkü evden eşya taşınıyor, ötelere göç var."



*Ey karanlık geceyi uykuda geçiren mümin! Dua zamanı geldİ haydi,kalk!
*Ey kötülük etmeyi âdet edinmiş nefis; ibadet etme, iyilik etme zamanı geldi!



* Pencereden bak; tövbe kapısını aç! Evi tertibe koy, düzelt! Haydi, durma;bizim nöbetimiz geldi!





* Suçtan, kötülüklerden neden temizlenemiyorsun? Günahlardan ellerini yıka, yüzüne su vur; abdest al, namaza durma zamanı geldi!




* Seni mezara koydukları, lahitte yüzünü kıbleye döndürdükleri zaman, hayatta şu karşında duran kıbleyi hatırlarsın ama, namazını kılamadığın, kazaya bıraktığın için içinin yanmasından eline ne geçer?





* Sen şimdi hayatta iken bu kıbleden bir nür, bir ışık ara, bir ışık elde et de, o nur, o ışık senin kabrini ışıtsın, aydınlatsın! ALLAH'ın nüru gelince kabir, bir gül bahçesi olur!




H.z.MEVLÂNÂ

[HaNıM aGa]

*Sensiz düşünemiyorum, sensiz yapamıyorum; başkası ile de yaşamama imkân yok! Aşka dâir ne söylesem, içi yanmayanlar, âşık olmayanlar anlamıyorlar!




* Her seher vakti döktüğüm gözyaşları, hasta gönlümden bana bir haber getirmese de, etrâfımda bulunanlardan hiç kimsenin benim gönlümden haberi yok!


* Ey gamı canımın rahatı olan sevgili! Bu feryâd, bu figânın sebebi ne? Herkesi başına mı toplamak istiyorsun? Çünkü, ben ağlamasam, feryâd etmesem halk benim etrâfımda toplanmaz!




* Halkın toplanması, bir araya gelmesi ne demektir? Gölge varlıkların öte-sinde bulunan canların aynı gaye için bir yere toplanması; insanların kendilerinden kendilerine sefer etmesidir, kendilerinde bulunanı birlikte bulmalarıdır! Kuş yumurtada kaldıkça kanatları işe yaramaz; yumurtadan çıkınca, yalnızlıktan kurtulunca uçmaya başlar!




* Benim hayatımın gecesinde şu güneş gibi yirmi tane güneş doğsa da, karanlık gecemi aydınlatmaya çalışsa, sen gelmedikçe seher olmaz!

* Böyle bir balçığa, yani bedene gönül tohumunu ektik ama, sevgi baharın gelmedikçe orada bir şey bitmez!



H.z.MEVLÂNÂ



Dîvân-ı Kebîr

[HaNıM aGa]

Dünya, baştan başa dikenlerle dolu olsa, yine de âşıkın gönlü tamamıyla gül bahçesidir!

* Şu dönen gökyüzü dönmesini durdursa da işsiz güçsüz kalsa, âşıkların gönlü yine iştedir, güçtedir; bir sevgi alışverişinde, sevgiliyi anmakta, sevgiliyi düşünmektedir!



* Herkes kederlere, gamlara uğrasa, herkesin başına belalar yağsa, âşıkın canı sevinçlidir, neşelidir, lâtîftir! Çünkü, bütün başa gelenler, Hakk'tan gelmektedir!

* Âşık kimsesiz, tek başına, yapayalnız kalsa da, o, yalnız değildir; sevgilisi ile gizlice, beraberdir! Çünkü o, nerede olursa olsun, gerçek sevgili olan ALLAH ile mânen beraberdir!




* Âşıkların şarabı, üzüm şarabı gibi küpten coşmaz, gönülden coşar! Âşık, sırlar âleminde aşka dost olur, arkadaş olur!

* Sen bir âşığı hasta görürsen, ona ne gam! Onun gizli, güzel sevgilisi onun başucunda değil midir?

* Sen, aşk atına bin; Hakk yolunun uzaklığını, zorluğunu düşünme! Çünkü, aşk atı pek rahvandır, pek hızlı gider!




* Yol düzgün olmasa, zahmetlerle, sıkıntılarla dolu olsa bile, aşk atı bir atılışında seni menzile, varacağın yere götürür!

* Sen, hem mest, kendini kaybetmiş, hem de çok akıllı olan gönlü, ancak Şems-i Tebrîzî'nin himmeti ile bulabilirsin! "

HZ.MEVLÂNÂ
Dîvân-ı Kebîr

[HaNıM aGa]

Biz gittik; kalanlara selâm olsun, hoşça kalsınlar! Doğan, mutlaka ölür!

* 0 kadar koşmayın, o kadar yorulmayın; şu yerin altında çırak ne olmuşsa,
usta da o olmuştur!

* Direği rüzgârdan olan bu bina ne kadar dayanabilir?


* Yaşadığın devrin eşsiz, parmakla gösterilen tek kişisi bile olsan,
tek tek gidenler gibi, sen de bir gün dünyayı bırakıp gideceksin!


* Gideceğin yerde yalnız kalmayı istemiyorsan, hayırdan, iyilikten, ibâdetten evlâdın olsun!


* 0 geriye kalan iyilikler, ibâdetler; gayb âleminin nurdan ipi
ve dünyaya direk olanların ruhudur!


* 0 süzulmüş, seçilmiş aşk cevheri var ya, işte ölümsüz olarak kalacak ancak odur!



* Şu içinde yaşadığımız hayatın, şu akıp giden kum selinin ne durması vardır, ne dinlenmesi; bir şekil bozulunca başka bir şeklin temelini atarlar!


* Ben, bu kupkuru yerde Nûh'un gemisine benziyorum;
tûfan benim ölümüm, vâdemin gelip çatmasıdır!



* Nûh'un gemisi de, gayb âleminde bu sudaki dalgaları bekliyordu!


* Biz de susmuş olanların, mezarlıkta uyuyanların arasına girdik, yattık uyuduk!

Çünkü sesimiz, feryâdımız haddi aşmıştı!

HZ. MEVLÂNÂ
DÎVÂN-I KEBÎR

[HaNıM aGa]

Senin güneş gibi nurlu olan yüzün olmayınca güneşin ışığı benim ne işime yarar? Gördüğüm sen değilsen bana görüşün, gözün ne faydası vardır?


Seninle buluşmadıktan sonra ömrün sürüp gitmesinde ne kâr vardır? Sana sığınmadıktan sonra kalkanın ne faydası vardır?



Gecem kıyâmet günü gibi uzadı, gitti. Ama gönlüm sana secde etmek istiyor. Seher vaktini beklememe lüzum var mı?


Ayın bulunmadığı bir gecede yıldızlar ne yapabilir? Kuşun başı olmadıktan sonra iki kanadı ne işe yarar?




Sen benim ruhum olmadıkça ben ruhtan ne elde edebilirim? Sen bana gönül gözü bağışlamadıkça ben bu baş gözünü ne yapayım?


Dünya bir ağaca benzer. Yaprağı, meyvesi senden biter, senden gelir. Yaprağı ve meyvesi olmayan bir ağaç ne işe yarar?


Ey gönül; beşeriyet halinden, insanlıktan vazgeç de melek ol! Melek huylu olmazsa insanın hayvandan ne farkı vardır?



Mâdem ki haber ona mahrem değil! Hiç bir şeyden haberin olmasın; mest ol kal! Zaten haber vericisi sen olmadıktan sonra, haberden ne fayda beklenir?

Hz. MEVLÂNÂ

(Dîvân-ı Kebîr)

[HaNıM aGa]

Yüzümü sevgilinin ayaklarına sürmeye geldim. Yaptığım bir hatadan ötürü özür dilemeye geldim.

Yeniden onun gül bahçesine bahçıvan olmaya geldim. Onun aşkından ateşolup kendi dikenlerimi yakmaya geldim.

Temizlenmesi mümkün olan tozu, kiri temizlemeye, sevgilim için iyi işi, daha iyisini yapamadığım için kötü saymaya geldim.

0 vefâsız güzelin sevgisi uğrunda döktüğüm göz yaşlarını görsün diye ona ağlayan gözlerle geldim.

Ey hiçbir şeye benzemeyen, eşsiz olan aşk, kalk, sevgiye yeni baştan başla, merhamete yeni baştan giriş! Ben öldüm, ikrârımdan da inkârımdan da vazgeçtim.

Çünkü senin saflığın, lekesizliğin olmadan varlık âleminde saf olmaya imkan yok! Sensiz gamdan kurtulmak, iyileşmek de mümkün değildir.

Zâhirde, görünüşte ben sustum. Sen bilirsin ki, kan ağlayan gönlümde kanlara bulaşmış sözler var.

Ben sustuğum zaman, yüzüme dikkatle bak! Orada bıraktığın izleri gör!

Ben bu gazeli kısa kestim. Geri kalanı gönlümde... Eğer beni o mahmur gözlerle mest edersen söylerim.


Ey sözünden geri kalan, susan, ey eşinden ayrı düşen, nasıl oldu da o keskin aklını kaybettin, böyle şaşınp kaldın?

Ey kendinde konuşma gücü olmayan, susan, o ateşli düşüncelerle ne âlemdesin? Düşüncelerin büyük orduları geliyor.

Sözü insanlara söylerler. Yalnızken susarlar. Hiç kimse sevgilinin sırrını kapıya, duvara söylemez.

Yoksa sen, aşktan bahsedecek insan bulamıyor musun? Bu yüzden susup duruyorsun? Sen hiç kimseyi sözlerine mahrem görmüyor musun?

Yoksa sen, başka bir âlemden mi geldin? Tertemiz bir âlemden misin? Şu leşe bulaşmış, leş yemekle meşgul tabiat köpekleriyle tabiat âlemine karışamıyorsun! Şu kirli âlemle uzlaşamıyorsun!


HZ. MEVLÂNÂ
(Dîvân-ı Kebîr)