Arkadaşlar ben bu yazıyı annem öldükten 5 gün sonra yazmış ve intahar etmek etmiştim.Kimseye okutmuyordum ama içimden geldi ve sizinle paylaşmak istedim...İnsan çocukken neler düşünüyo yaa..
ANNEMMM...
Sensiz hayatın nasıl geçtiğini sorsana bana anne! Sensiz bir saniyenin bile nasıl geçtiğini! Anne sevgisinden mahrum anne nefesinden aciz geçen 5 günü! sorma anne! sensiz hayatın geçtiği falan yok! Sadece bir sahne ama ben sensiz olmak istemiyorum sensiz bir sahnede bile oynamak istemiyorum! Kayıtlardan sildiler seni anne otuz yedi yıllık hayatı en önemlisi benim bütün ömrümü otuz yedi dakika bile harcamadan sildiler! Beni çook zor günler bekliyor biliyorum sana en çok ihtiyacım olduğu zamanda beni sensiz bıraktığın için sana veya Allah'a kızmalı mıyım bilmiyorum! Son nefesini verediğin andan beri ağlıyorum.Hayatımda hiçbirşey eskisi gibi olmıcak henüz 15 yaşındayım ve bana verilmeyen söz hakkını kendim yaratarak kullanıyorum ve hayat denen bu yolculukta müsait bir yerde inecek var diyorum.Sen benim nefesimdin daha 5 gün oldu ama ben artık dayanamıyorum! seni çook seviyorum...ve çok özlüyorum


LinkBack URL
About LinkBacks





Alıntı
