SONSUZ YOLCULUK

[adıyaman]

Sonsuz Yolculuk




Gidiyorum sonsuz bir boşluğa
Sebebini sormadan hızlı adımlarla
Delik ceplerimde ellerim üşüyor hırçın rüzgârda
Birden gözlerim bir noktada donup kalıyor&
Önce adımlarım yavaşlıyor
Sorma birde ellerim titriyor
Gözümde ki yaşlar gözlerimden süzülemiyor
Kirpiklerimde arasında birikip kalıveriyor&

Kalbim duracak sanki
Öyle sakin titriyor ki nefesimle bile hissedebiliyorum
Bir an oluyor nefesim boğazımda düğümleniyor
Bu kez gözlerimi kapattıktan sonra
Acı ve azap dolu damlalar dökülüyor
Kalbime dökülen her damla
Yarama merhem oluyor
Ve bu yüzden hıçkırıklara boğuluyorum&

Seni görüyorum yanında yeni bir sevgili ile
El ele beraber yürüyordunuz son ayrıldığımız mehtap da
Saçlarını toplamamış rüzgârda teslim etmiş
Onun gözlerine esir varlığına tutsak olmuşsun.

Seni ilk defa bu kadar neşeli ve mutlu görüyor gözlerim
Beni çabuk silmişsin kalbinden ya da hiç sevememişsin
Neye yarar ki bu saatten sonra beni sevsen
Kim inanır geriye dönsen
Tekrar eski sen olsan& faydasız anlamsız kelimeler bunlar&

Bu masalda gerçeği görüyorum
Son sayfasını da kendim belirlemişim
Kendi ellerim ile seni kaybetmişim
Kalbimi bırak sevmeyi zerre kadar değer vermemişsin
Hıçkırıklarım birden kesiliyor
Yüzümde boş bir tebessüm ile
Nasıl aldanmışım sahte sevgine diyip
Adımlarıma kaldığım yerden devam ediyorum&