Ben seni özlemedim ki

[HaYaT]

Kıyafetlerimin üzerinde saçlarını aradım sadece. Kuruyan dudaklarımı ıslatamadım. İçim sıkıştı, boğazım düğümlendi zaman zaman, fırtınanın ortasında bir kayık oldum bazen, bazen de su birikinti sinde bir koca gemi… Çay içtim verdiğin kupadan hem de hiç içmediğim kadar.

Çayım boyumu aştı, yeniden karşıma çıkacak mısın? Tek geçtim beraber geçtiğimiz yerlerden içimdeki bir sesi eşliğinde. Tekrar ve daha gür yağmak üzere, duygularımın yoğunlaştığı doğruydu. Alev alev yandığımın gerçekten doğru olduğu gibi. Elimizin öpüştüğü son andan, son derece kısa bir süre sonra gözlerimde yoktu cismin, içimdeki sevinç ve huzur gibi.

Gidene birşey olmaz belki. Peki giden kişi hala sendeyse, seninleys e, evdeki suyun bittiğini, dolapta pirincin olduğunu, cezvenin hangi dolapta olduğunu biliyorsa, ekmekleri n te daha hızlı kızardığını, mercimek çorbasının geç pişmesinin bile çok güzel olabileceğini çünkü insanın her an gece saat 3:00’de uyanabile ceğini, dolapta bir bira olduğunu ama açacak olmadığını, alamadığı, sunamadığı çiçeklerin içinde boğulduğunu, beyaz çizgili kırmızı pijamanın sana ne kadar çok yakıştığını ve bunu söylememiş olmanın burukluğunu düşünüyorsa. Gidene yine birşey olmaz mı?

Olmazsa bütün bunları düşünebilir mi? Sevgisine, kendisine ters düşmüş olmaz mı? Kendisine saygısını yitirmez mi? Yine acımaz mı içi? Seçenek yok. Gidenleri n de acır… 5 Gün… Rüya değil gerçekti. Otantik bir karmaşıklıkla başladı belki de ilk gün. Heves olmadığını, sapkınlık olmadığını, bir ispat çabası olmadığını, zaten güçlü olduğumu anladıktan sonra çözüldü her şey.

Sıra bunu göstermeye gelmişti. Gösterebildim mi dersen, beni tatmin etmediğini söyleyebilirim. Bazen benim seni -istemeden de olsa- hissedeme diğim gibi sende hissedeme din belki kararlılığımı, sevgimin şiddetini, haklısın… Dün belki de ilk kez beni mecburiye te Yasak Kelime Kullandınızürecek bir otobüsün erken gelişine üzüldüm. Sigara yakmama bile gerek kalmamıştı.

Seninle yarım saat beklediğimiz pizzayı özledim o an. Seni değil ki… Üçüncü gün müydü, dördüncü gün müydü tam olarak bilemiyor um –Hatırlamak istememem den olsa gerek- daha önceden de tattığım bir pişmanlık yaşadım. Asıl amacım olan seni anlamayı unuttum. Üzeceğim son kişiyi üzdüm. Ben o an öldüm” dediğinde asıl ben öldüm. İçim ağladı. Hissettin mi?...

Ben beğendiğim hiç bir şeyden pişmanlık duymadım. Bu kez de gelenek bozulmadı. İçim büyüdü. Daha rahat girebiles in diye… İnsanlar bilmedikl erinden korkarlar . Benden korkma. Elin üşüyor mu diye düşünmekten alamıyorum kendimi, kızma nolur. Zayıflık mıdır bu? Belki 8-10 yıldır oralet içmiyordum ben. Zayıflık bu mudur? Çok sevmek midir zayıflık? Seven insan zayıflar mı?

Cesaret, her şeye rağmen sevmek ve onun için savaşmak mıdır yoksa, unutmaya çalışmak mıdır? Kendimi nasıl unutucam peki? İnsan kendini unutabili r mi? Klavyemde ki eyi olduğum için terk edildim, kötü yönlerimi de gör, sonra da herkesin sevilecek, tutunulac ak bir yanı vardır de…

Anlamak kadar anlaşılmak da güzel şey. Çift yönlü bir yol bu, bazen arada refüjler olabilir, yol tek yöne inebilir, dalgalana bilir hayat. Ama ilerde yolun tekrar çift yöne döneceği bilinirse o yol çabuk gelir. En kısa, en emin yol bildiğin yoldur… Ben seni özlemedim ki, parmaklarımı çıtlatamıyorum, resmine bakarken gözlerim buğulanıyor. Sensizlik ten olsa gerek” diyen şarkıyı dinliyoru m. Kalorifer in üzerine terlik atma yarışması yapıyorum kendi kendime, beceremiy orum.

Düne kadar kimse bana çok sigara içiyorsun, yakma” demiyordu . Şimdi her sigara yakışımda biri fısıldıyor kulağıma. İçim ısınıyor… 9 Şubat, 10 Mart… Şimdide 11 Nisanı merak ediyorum… O gün de bunlar gibi güzel olacak mı? Umarım… Eline krem sürmedin di mi yine, ellerimde yok ne olur sonra narin ellerin… Ben seni özlemedim ki, ısınamıyorum geldim geleli, üşüyorum, kalbim titremese donarak ölürüm herhalde.

Parmağımın ucunda yürüyerek kahvaltı hazırlamak istiyorum . Ispanak yemeğinin soğuk da olsa- en sevdiğim yemeklerd en olduğunu bilmiyord um. Çok güzel geçen bir 5 gün ve geceydi. Hayatım boyunca unutmayac ağım desem, zayıflık mıdır bu? Ben seni özlemedim ki, sadece kendimi özledim…


Çünkü SENDEYİM