Anne yüreği

[death angel]

ANNE YÜREĞİ

ANNECİM;
Adının önüne yazacak kelime bulamadım. Bütün güzel kelimeleri kullansam yine de seni ifade etmeye yetmez, biliyorum. Sen benim annemsin. Dupduru imanınla, sıcacık duygularınla tohumlarımı filizlendiren toprağımsın. Ömür ağacım senin toprağında meyveye durdu; dualı nefesin ve çileli gözyaşlarınla olgunlaştı. Senin gözyaşların gül tomurcuklarına benzer. Seherin en sakin köşesinde herkes uyurken dökülür duaya kalkmış yumuşak avuçlarına.
Gözlerinden dökülen billur damlalar, benim hayatımda çiçeklenir birer birer. Karanlıklarım dualarınla aydınlanır. Ümidim odur ki; yollarımın çamuru, kirlerim, hatalarım dualarınla arınır. Sen ki; gönül ayağım kaymaya meylettiğinde kilometrelerce öteden bunu hissedersin. Çünkü senin gönlün hakiki muhabbete açıktır. Şefkat pınarını yollarımdan çekersen ne olur halim? !!!


ANNECİM;
Seni nasıl özlediğimi, karşılıksız, katıksız sevgine nasıl ihtiyacım olduğunu bir bilsen! Ah çocukluğum! Avuçlarımın arasında su gibi akıp giden çocukluğum... Binlerce yitiğimin arasında en paha biçilmez olan, yitip giden çocukluğum...
Ve sen anneciğim... Yemeyip yediren, giymeyip giydiren, benim için saçını süpürge edenim kokusu güzelim, çilelim...
Bazen çocukluğumu ve seni hatırlarım. Böyle zamanlarda içim bir tuhaf olur. Hem tazelenirim, hem insan olmanın ağırlığı altında ezilirim. Ne kadar güzeldi senli günlerim! Kaygısız, tasasız... Sen de, çocukluğumda ne kadar uzaktasınız!
Yıllar geçse, ben büyüsem de, her uyandığımda uyanık olurdun. Güneş sen uyandıktan sonra doğardı daima. Dua ve niyazla ‘’Hoş geldin’’ derdin yeni güne.


ANNECİĞİM;
Sen güldüğün zaman, yüzündeki bütün çizgiler tebessüm ederdi. Sen şefkat ve sevginle, hayatıma hiçbir sahteliğin girmesine izin vermemiştin.
Mektep-medrese görmemiştin ama her söylediğin, her endişen gerçekleşirdi. Yaradan hislerine nasıl bir güç vermiş ki, bunun karşısında şaşkına dönerdim. Ben bu dünyada ne emeğini tükettiğini gördüm, ne de sevginin.
Zor geçen yıllar pembe yüzüne nurdan bir çerçeve çizmiştir. Sabrı beline bir kuşak gibi dolamış benim cefakâr anam. Sevinç ve elemlerin iç içe geçtiği dağdağalı, fırtınalı bu dünya hayatına senin rehberinle hazırlandık; bunu şimdi daha iyi anlıyorum. İnan ki benim nur anam, ruhumu kavrayan sesine ne kadar hasretim! Şimdi burada olsan, buz tutmuş hayatımı sıcacık bakışlarınla ve dualarınla eritsen! Kalabalıklardan, kem bakışlarından o kadar incindim ki!
Ağla! Benim için ve bütün çocuklar için ağla! Çünkü, ağlarsan sen ağlarsın, gerisi yalan ağlar. Saçlarının beyaza döndüğü şu demde beni böyle bırakıp dönüşü olmayan seferlere çıkma ne olur!
Gül yüzündeki ışığın serinliğiyle, göğsündeki şefkat pınarıyla, uykulara küsmüş gözlerinle seherlere bizden selam söyle!
‘’ANNE YÜREĞİ’’ Yaradan’ın hediyesidir sana. Anne!!!

**SİNDY**