Sen sustukca kalbim şarkıların en hüzünlü notasında,
İnadından vazgeçiyor…
Bilmiyorsun…
Gitti Cancağazım Gitti![]()
içimde zaptedilmez bir kırma isteği
dizginlerini koparan bir at sanki bu
soluksoluğa kalıyorum her sonbahar
ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim..
Sen sustukca kalbim şarkıların en hüzünlü notasında,
İnadından vazgeçiyor…
Bilmiyorsun…
İnsanLar PapatyaLarın Peşinde Koşarken,
EzdikLeri Kır ÇiÇekLerinin Farkına ßiLe Varmazlar....
Özledim bile seni...
Gitme dedim o kadar![]()
içimde zaptedilmez bir kırma isteği
dizginlerini koparan bir at sanki bu
soluksoluğa kalıyorum her sonbahar
ve sevgilim ne zaman hoşgörülü olsa
bir yolculuk düşüyor aklıma, gidiyorum
bütün gençliğim böylece geçip gitti işte
ama hala bir şeyler var vazgeçemediğim..
Eğer onun için herşeyi göze alıyorsan, onu her an düşünüyorsan,onun için ağlıyorsan,o senin için tekse,o senin için herşeyden değerliyse,onun bir gülmesi senin için dünyalar demekse...sevgi bu işte..
İnsanLar PapatyaLarın Peşinde Koşarken,
EzdikLeri Kır ÇiÇekLerinin Farkına ßiLe Varmazlar....
güle güle git sevdiğim bahtın açık olsun...
İçimden Herkesin Film yarışmasında Bi emeği olmasını isterim Geçiyor
Öğrendim ki...
Hayatında nelere sahip olduğun değil, kiminle olduğun önemli.
Öğrendim ki...
Sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak mümkün,
ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek.
Öğrendim ki...
Kendini en iyilerle kıyaslamak değil,
kendi en iyinle kıyaslamak sonuç getirir.
Öğrendim ki...
İnsanların başına ne geldiği değil,
o durumda ne yaptıkları önemli.
Öğrendim ki...
Ne kadar küçük dilimlersen dilimle her işin iki yüzü var.
Öğrendim ki...
Olmak istediğim insan olabilmem çok vakit alıyor.
Öğrendim ki...
Karşılık vermek, düşünmekten çok daha basit.
Öğrendim ki...
Bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek,
hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.
Öğrendim ki...
"Bittim" dediğin andan itibaren pilinin bitmesine daha çok var.
Öğrendim ki...
Sen tepkilerini kontrol edemezsen,
tepkilerin hayatını kontrol eder.
Öğrendim ki...
Kahraman dediğimiz insanlar bir sey yapılması gerektiğinde,
yapılması gerekeni şartlar ne olursa olsun yapanlar.
Öğrendim ki...
Affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.
Öğrendim ki...
Bazı insanlar sizi çok seviyor ama,
bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.
Öğrendim ki...
Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz,
bazıları hiç karşılık vermiyor.
Öğrendim ki...
Para ucuz bir başarı.
Öğrendim ki...
Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları
kaldırmak için elini uzatır.
Öğrendim ki...
İki insan aynı şeye bakıp tamamen farklı şeyler görebilir.
Öğrendim ki..
Aşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.
Öğrendim ki..
Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar daha uzun yol yürüyor.
Öğrendim ki..
Hiç tanımadığın insanlar, iki saat içinde,
senin hayatını değiştirebilir.
Öğrendim ki.....
Duvarda asılı diplomalar insanı insan yapmaya yetmez.
Öğrendim ki..
Karşındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında
çizginin nereden geçtiğini bulmak zor.
Öğrendim ki..
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!
Öğrendim ki...
Tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok,
Ne tür deneyimler yaşadığınızla var.
Öğrendim ki..
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven ögrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil.
Öğrendim ki...
Ne kadar yakın olursa olsunlar en iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.
Onları affetmek gerekir.
Öğrendim ki..
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.
Öğrendim ki..
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.
Öğrendim ki..
Şartlar ve olaylar, kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.
Öğrendim ki..
İki kişi münakaşa ediyorsa,
bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.
Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.
Öğrendim ki..
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, firsatın yanında cüce kalır.
İnsanLar PapatyaLarın Peşinde Koşarken,
EzdikLeri Kır ÇiÇekLerinin Farkına ßiLe Varmazlar....
Su, kendine sırdaş arıyordu,
Önce buluta verdi sırrını
Ağır geldi sır buluta
Sağanak sağanak döktü
Suyun tüm sırlarını
Sonra, göle gitti su.
Ona anlattı derdini.
Bu arada bulut suyun sırrını
Yağmur yapıp, dolu yapıp, kar yapıp,
Savurduğu için, zaman zaman
Taşıyordu göl…
Sonra nehre verdi su sırrını.
Nehir aldı suyun sırrını
Çekti gitti.
Dereye verdi.
Dere biraz daha yavaş olsa da nehirden,
O da götürdü suyun sırrını
Bir başka bilinmeyene.
Çağlayanlar, şelaleler, akarsular.
Hepsi kayboluyordu bir anda.
Sonra
Bir gün su, takip etti dereyi.
Dere okyanusa kavuşunca fark etti su,
Bütün sırlarının, akarsularla, çağlayanlarla,ırmaklarla
Okyanusa taşındığını.
Karar verdi su
Sırrını okyanusa verecekti.
Öyle de yaptı zaten
Tüm sırlarını okyanusa verdi.
Artık suyun sırrını okyanustan başkası bilmiyordu.
Ne taştı okyanus,
Ne bir başkasına taşıdı suyun sırrını,
Ne de kurudu….
Geçen karşılaştık suyla.
Bir bardaktaydı.
Suskundu..
Çok uğraştım konuşturamadım.
Ben tam giderken,
DUR dedi su.
DURDUM
Okyanus yürekli dostlar bulmadan
Sakın konuşma!..
Taşıyamazlar, kaldıramazlar senin yükünü.
Canını yakarlar, utandırırlar’ dedi..
Hep çevrenizde ‘ okyanus yürekli dostlarınız ‘
Olması dileğiyle.....
İnsanLar PapatyaLarın Peşinde Koşarken,
EzdikLeri Kır ÇiÇekLerinin Farkına ßiLe Varmazlar....
yenisini alırsın bilmez miyim...
Hı bu arada bugün yine seni konuştular.
Malesef yine olumsuz..