İnsan için hayırlı hasletler

[Sevdayellerim]

Hazret-i Lokman Hakîm ile oğlu arasında şöyle bir konuşma geçer:
“Ey babacığım! Bir insan için en hayırlı haslet nedir?”
“Dindir”
“Ya iki haslet olsa?”
“Din ve mal”
“Üç haslet olsa?”
“Din, mal ve hayâdır.”
“Dört olsa?”
“Din, mal, hayâ ve güzel ahlâk”
“Ya beş haslet olsa?”
“Din, mal, hayâ, güzel ahlâk ve cömertlik”
“Altı olsa?”
“Ey oğlum! Bir insanda bu beş haslet toplanırsa, o insan müttekî, velî ve Allahü teâlânın kendine yakın kıldığı kullarından olup, şeytandan uzaklaşır.”

Hazret-i Lokman Hakîm’in oğlu devamla dedi ki:
“Ey babacığım! En kötü haslet nedir?”
Lokman Hakîm buyurdu ki: “En kötü haslet, küfürdür.”
“Ya en kötü iki haslet nedir?”
“Küfür ve kibir.”
“Üç olursa”
“Küfür, kibir, şükür azlığı ya’nî az şükretmek”
“Dört olursa?”
“Küfür, kibir, şükür azlığı ve cimriliktir.”
“Beş olursa?” “Küfür, kibir, şükür azlığı, cimrilik ve kötü ahlâktır.”
“Ey babacığım altı olursa?”
“Ey oğulcuğum, bu beş kötü haslet bir kimsede toplanınca, o kimse Allahü teâlâdan uzaktır.”

Yine Lokman Hakîm buyurdu ki:
“Ey oğlum! Diline sâhip olmayan, sonunda pişmân olur. Sükût hikmettir; ama her kişinin kârı değildir. Çok münâkaşa ve münâzara yapan, kötülenir. Kötü işlerin yapıldığı yerlere girenler, oralarda işlenen kötü işleri yapmakla suçlanır ve töhmet altında kalırlar. Kötü kimse ile arkadaş olan, kötülükten kurtulmaz, emîn olamaz. İyi kimse ile arkadaş olan kimse de, iyi şeylere kavuşur.”

Bir defasında Lokman Hakîm, Davûd aleyhisselâma gitmişti. Yanına varınca onun zırh örmekte olduğunu gördü.
Bunun ne işe yaradığını merâk etti. Fakat sormadı. Hikmet ehli olması ona engel oldu. Dilini tuttu.

Davûd aleyhisselâm zırhını bitirince ayağa kalktı.
Onu giydi. Sonra, “Harp için zırh ne iyi şey! Harp için zırh yapan insan ne iyi insan!” buyurdu.

Sormadan sorusunun cevabını alan Lokman Hakîm de şöyle dedi: “Sükût gerçekten bir hikmet imiş. Yazık ki onu yapan azdır!”