(Siirt'le İlgili Anekdotlar)

[DeRBeDeR]

“YARIN ÇAMAŞIR GÜNÜ,
BU GECE SENİN SIRAN, BİLİYORUM!”

Dört eşli olan Siirtli Ağa, yatak işini de sıraya koymuş. Eşlerinden birinin sırasını da, çamaşır yıkanacak günün bir önceki gecesi olarak tespit etmiş.

Çamaşır yıkanacak günü iple çeken hanımın şansına, o gece ağanın bir hayli misafiri varmış. Sırasının kaynamasından korkan kadın, bir ara giderek misafirlerin de içeride bulunduğu kapıyı çalarak hatırlatmış:

-Ağam, yarın çamaşır günümüz, haberin olsun!

Demiş. Parolayı alan ağa:

-Tamam, tamam! Biliyorum!

Diye cevap vermiş. Ancak, aradan bir saatlik süre geçmesine karşılık, durumlarından hayli memnun olan misafirler yerlerinden teprenmemişler, sohbetlerini sürdürmeğe devam etmişler.

Kadın, bir daha giderek kapıyı tıkırdatmış:

-Ağam, yarın çamaşır günümüz, unutma!

Diye ikâzda bulunmuş. Ağa yine:

-Tamam, tamam! Biliyorum.

Demiş. Ancak, aradan yine bir hayli zaman geçip de misafirler kalkmayınca, artık, sırasının kaynayacağından tamamıyla endişeye kapılan kadın, tekrar giderek kapıyı çalmış ve:

-Ağa, bak geç oluyor. Yarın çamaşıra kalkamayız!

Diye ikâzda bulununca, patavatsız biri olan Ağa, baklayı ağzından çıkarmış ve Hanımına seslenmiş:

-Merak etme, merak etme! Senin sıranı kaynatmam. Ama bu pezevenkler kalkıp gitmiyorlar ki!

Sonra, marabaları olan misafirlerine dönerek:

-Haydi, kalkın. iktirolun ulan! Kadın üç defadır beni yatağa çağırıyor. Sizin kafanız bu kadar da mı çalışmıyor.

Demiş ve misafirlerine yol vermiş…

MUHAMMED FATİH ARITÜRK

[DeRBeDeR]

“İYİKİ AYAĞIMI ATMAMIŞIM MÜBAREK YERE!”

Son günlerde Belediyede bir takım olaylar yaşanıyor. Kavgalar, dövüşler olduğu yolunda kamuoyuna aksayan haberler var. Hatta kavgaları, dövüşleri izleyen basın mensupları bile varmış…
Belediye Meclisi çalışmalarını izleyen arkadaşlarımızın bu dövüşlere tanık olduklarını da biliyoruz. Olup bitenleri duyunca, yıllardan beri boykot ettiğimiz Belediye Meclisi toplantılarına gitmeyişimizde ne kadar haklı olduğumuzu daha iyi anlamaktayız
Hani, bir fıkra vardır. Bektaşi, bir camiin önünden geçerken, elinde sopasıyla camie girmiş olan bir köpeği kovalamakta olduğunu görmüş. Acıyarak:
-Zavallı hayvanı ne diye vuruyorsun?
Diye soracak olmuş. Müezzin cevap vermiş:
-Görmüyor musun, camiye girmişti.
Bu cevap üzerine Bektaşi cevap vermiş:
-İyi ki ayağımı atmamışım mübarek yere!
Evet, biz de Belediyede olup biten kavgaları, dövüşleri, atılan yumrukları, tokatları işitince Bektaşi gibi söyleniyoruz:
-İyi ki, ayağımızı atmıyoruz, mübarek yere!

[DeRBeDeR]

AMMO SABAH’IN (SIPHO) BİR KERAMETİ

Ammo Sabah (SIPHO IL MECNUN), 20 asır Siirt’imizde meczup olarak bilinen Hemşerilerimizden. Onunla ilgili anlatılan bir çok anekdotlar bulunmakta. “DELİ GÖMLEĞİ” giymiş bir Allah dostu.

Bu anekdotu, bizzat yaşayan Sami Kardeş nakletti. Sami Kardeş’in anlatımıyla anekdotu sunuyoruz:

Bir gün Rahmetli Hacı Babam (Merhum Hacı Hamza Kardeş) akşam yemeği sırasında Anneme:

-Haciye, yemekten bir tabak doldur da yatsı namazına giderken, Ammo Sabah’ın evine uğrayayım, kendisine götüreyim.

Dedi. Annem de, bir tabağa yemek doldurdu. Ama, o anda misafirimiz geldi. Dolayısıyla Babam da gitmekten ve o an için yemeği götürmekten vazgeçti. O zamanlar, buzdolabı falan yoktu. Yemekler, kokmasınlar diye kuyuya sarkıtılırdı. Ammo Sabah için ayrılan yemeği de, bir sepete koyarak kuyuya sarkıttık. Yemek, dolmaydı.

Misafirlerle sohbete dalınmışken, bir de baktık ki, dışarıdan biri pencereyi çalıyor. Gidip açtık. Ne görelim, gelen Ammo Sabah değil mi.

-Hacı Hamza, Hacı Hamza! Hani benim yemeğim. Çabuk kuyudan çıkarın, bana verin.

Diyordu. Hepimiz şaşırmıştık. Hatta Rahmetli Babam, durumu Amcazadesi Şeyh Celalettin Hazretlerine anlatmış. O da, O’na demiş ki:

-Bakmayın deli göründüğüne, Ammo Sabah, boş adam değil.

[DeRBeDeR]

“ID DOLEMENT ARAMBAROK,
IL FAKİR MIN ESEP CELOK!

Siirtçemizde çok sık kullanılan deyimlerden biri de “ID DOLEMENT ARAMBARAK, IL FAKİR MIN ESEP CELOK” şeklinde olanıdır. Bu deyim, “Zengine ‘MÜBAREK OLSUN’ deriz, fakire ‘NERDEN GELDİ’ diye şüphe ederiz!” şeklinde tercüme edilebilir.

Bunun bir örneğini anlatırlar. Bir zamanlar, ŞOVALYE YÜZÜK takmak modaymış. Fakir, ama kendisini seven bir genç de kendisine bir Şovalye yüzük almış ve parmağına takmış. Gittiği kahvehanede poker oynarken, önce bir arkadaşı:
-Yüzüğün altın mı?
Diye sormuş. O da:
-Evet!
Diye cevap vermiş. Ama, diğer arkadaşları da aynı soruyu değişik şekilde tekrarlamışlar:
-Gerçekten da altın mı?
Diyen sonuncusuna genç dayanamayarak cevap vermiş:
-Allah’ınızı severseniz, bu yüzüğü Hacı Hamza’nın oğlu Ayaz’ın parmağında (Siirt’in o zaman ki meşhur zengini ve oğlu) görseydiniz, O’na da “Parmağındaki yüzük altın mı?” diye sorar mıydınız? Ama, benim parmağımda olunca soruyorsunuz. Çünkü, atalarımız söylemişler. “ID DOLEMENT ARAMBAROK, IL FAKİR, MIN ESEP CELOK!”